KAMPONG PHLUK
De overtocht
Niet in staat vragen te stellen stapte ik gehoorzaam in de platte boot waar de roeier wachtte. Hij keek me niet aan, knikte nauwelijks, en begon met lange, trage slagen onze weg te banen door het verdronken bos. Ik geloof niet dat ik zijn gezicht ooit heb gezien.
De tijd viel weg, er was geen besef van hoe ver of hoe lang, alleen het zachte klotsen van water tegen hout. Mijn stille gids leek verzwolgen door een eeuwige taak—alsof hij me overzette naar iets onbenoemds. Werd ik overgezet? Waarheen dan? De gedachte bleef hangen, tot een andere opdook: er zouden wel eens krokodillen in dit water kunnen zijn!
Rustende vrouw
Het drijvende dorp
Cambodja, Kampong Phluk. Het leven laat zich door het water meevoeren in deze wereld op palen, waar boten dienstdoen als markt, keuken en stoep. Vrouwen handelen, kinderen spelen en bomen rijzen op uit de vloed, hun wortels verloren onder het getij. Straks, in het droge seizoen, keert het beloopbare land terug, maar voorlopig drijft dit dorp, als een wereld zwevend tussen hemel en rivier.
Het drijvende dorp
Het leven laat zich door het water meevoeren in deze wereld op palen, waar boten dienstdoen als markt, keuken en stoep. Vrouwen handelen, kinderen spelen en bomen rijzen op uit de vloed, hun wortels verloren onder het getij. Straks, in het droge seizoen, keert het beloopbare land terug, maar voorlopig drijft dit dorp, als een wereld zwevend tussen hemel en rivier.