Uitgelicht werk
Ochtendritueel
Willemstad, Curaçao, de vroege ochtend. De zon klimt omhoog en strekt gouden vingers uit over de turquoise muren van Otrobanda. Een man wacht op zijn lift, zijn sigaret een traag smeulende metgezel. De wereld is nog stil: alleen het sloffen van slippers over steen en het gezoem van de ontwakende stad. Hij geniet van de koele lucht, wetend dat de hitte straks neer zal drukken. Maar dat komt straks pas.
La Vie en Rose
Op de scooter door Marigot, Saint Martin, waar de straten rijk zijn aan verhalen en het verleden door de verf heen bladdert. De scooter zoemt, de zon brandt en het leven gonst op precies de juiste snelheid: snel genoeg voor avontuur, traag genoeg om alles in je op te nemen.
Lexington Avenue in de sneeuw, waar New York niet stopt, maar zich gewoon een beetje anders beweegt. De taxi's jakkeren nog steeds, de stoepen gonzen nog steeds, en ergens daar beneden haalt iemand koffie om zich op te warmen. De winter in NYC is geen seizoen; het is een belevenis.
“Let’s Make Good Price”
De souks van Marrakech vormen een doolhof, vol kleur, geur en geluid. Om elke hoek iets nieuws: in de zon glinsterende koperen lantaarns, als piramides opgetaste kruiden, in elke denkbare leren tint verkrijgbare slippers. Maar het zijn niet alleen de waren die deze plek maken wat ze is, het zijn de mensen. En dan is er hij. De winkelier.
Hij zit tegenover zijn winkel in de smalle straat, achterovergeleund in zijn stoel. Een man met alle tijd van de wereld. Zijn kraam ligt daar, verscholen in de schaduw van de medina, zijn schatten haast aan het zicht onttrokken. Hij hoeft niet te roepen of me te wenken. In plaats daarvan kijkt hij toe, armen over elkaar, blik ondoorgrondelijk. Deze man heeft duizenden mensen als ik voorbij zien komen: sommigen bleven staan, sommigen wierpen een blik, sommigen marchandeerden met de branie van doorgewinterde handelaren. Anderen zwichtten onder het gewicht van een goed getimede zucht.
Hij beweegt niet. Zegt niets. Hij wacht gewoon. Het is een uitdaging, onuitgesproken maar duidelijk. Ik hap toe.
“Nice shop,” zeg ik.
Hij knikt, één wenkbrauw gaat amper omhoog. “Yes.”
Een pauze. Dan de woorden waarvan ik wist dat ze zouden komen, uitnodiging en onderhandeling in één perfecte zin: “Let’s make good price.”
En zowaar begint het spel.
De Schildwacht
Amalfi, Italië. De zon schroeide neer op ons terwijl we de kronkelende stenen paden boven het stadje beklommen, op jacht naar de perfecte vista. En daar stond ie: een eeuwenoude parasolden, met takken naar de Middellandse Zeelucht uitgestrekt. Minder beroemd dan de nabijgelegen boom bij Ravello, maar niet minder imposant. In zijn schaduw streek de zeebries langs onze gezichten, de geur van zout, citroenen en zongewarmde aarde in onze neus.